Kalendarz wydarzeń

Koncert Prezydencki: Orkiestra Camerata Stargard

Koncerty
Początek: Czwartek, 18.01.2018, godz. 18:00

Miejscówki do odbioru w kasie kina SCK

Uwaga! liczba miejsc ograniczona.

KONCERT PREZYDENCKI: ORKIESTRA CAMERATA STARGARD

Johann Sebastian Bach (1685-1750)

„Imię Johanna Sebastiana Bacha jaśnieje ponad wszystkimi niemieckimi kompozytorami pierwszej połowy ubiegłego (XVIII) stulecia. Objął on duchem wypływającym z myśli Newtona wszystko, co do tej pory wiedziano o kompozycji muzycznej i dawano za przykład, przeniknął jej głębiny tak całkowicie i trafnie, że musi być słusznie uznany za twórcę praw rzeczywistej harmonii, które obowiązują do dziś”. 
W tej krótkiej charakterystyce opublikowanej w roku 1801 w „Allgemeine Musikalische Zeitung”, sztuce Bacha przypisano nie tylko nieosiągalne dla innych mistrzostwo, ale przede wszystkim intelektualną głębię, wyrosłą z ducha nauki, oraz stworzenie trwałych zasad muzycznych. Józef Haydn, sam przecież genialny kompozytor, miał z kolei powiedzieć o Bachu, iż był on człowiekiem, od którego pochodzi cała mądrość muzyczna. Bezsprzecznie Bach był geniuszem, który wciąż fascynuje i inspiruje kolejne generacje twórców. Siła oddziaływania jego sztuki jest niewytłumaczalna tak, jak niepojęta jest potęga geniuszu ludzkiego..


Koncert na Dwoje Skrzypiec d-moll, BWV 1043,

znany również pod nazwą Koncert Podwójny na Skrzypce d-moll jest jednym z najbardziej lubianych utworów Jana Sebastiana Bacha. Można o nim powiedzieć, że to kwintesencja stylu muzyki barokowej.  Jego forma bazuje na kanonie i fudze. Poza dwoma solistami partytura obejmuje smyczki i basso continuo. Na ogół w utworze napisanym w tonacji molowej spodziewamy się usłyszeć melancholijną melodię. Tymczasem Koncert Bacha jest majestatyczny i poważny. 
Dzieło powstało gdzieś między rokiem 1730, a 1731. „Podwójność” utworu nie jest tu przypadkowa. W symbolice chrześcijańskiej liczba 2 odnosi się do drugiej Osoby Boskiej, ale także do dwóch natur w Chrystusie, dwóch Testamentów, dwóch głównych przykazań… Zamysłem symbolicznym duetu jest ukazanie jedności Ojca i Syna. Zgodnie z muzyczną funkcją kanonu, jeden głos całkowicie wynika z drugiego – jak Chrystus z Boga, lecz chociaż melodia kolejnych głosów pozostaje ta sama, są to jednak głosy odrębne. 

Koncert Podwójny na Skrzypce d-moll składa się z trzech części:
1.    Vivace
2.    Largo ma non tanto
3.    Allegro

Część pierwsza, Vivace jest typową bachowską fugą. Rozpoczynają ją drugie skrzypce otwierając temat w d-moll. Po czterech taktach wchodzą pierwsze skrzypce z tą samą melodią, ale w tonacji a-moll. Obaj soliści rozpoczynają „pościg” za sobą, zmieniając role prowadzącego lub akompaniując sobie nawzajem. Niespodziewanie ostatnia nuta tej części to akord durowy. Brzmi on tu jednak całkiem na miejscu.
Część druga to pełne wdzięku Largo ma non tanto, które jest uznawane za jedno z najbardziej urokliwych melodii Bacha, w całym jego koncertowym dorobku. Ta część, w durowej tonacji, jest bardzo harmonijnym duetem.
Trzecia, końcowa część, Allegro, rozpoczyna się nieco dramatycznie w niższych rejestrach skrzypiec. Ta część to ponownie forma fugi. Dialog pomiędzy solistami jest fascynujący, bogaty w wielką pomysłowość, aż do finalnego zwolnienia zmierzającego do typowego barokowego zakończenia.

Mieczysław Karłowicz (1876-1909)

„Natura w sobie zamknięta, pozornie chłodna, umysł wcześnie dojrzały przy zdrowiu niezbyt solidnym, nad którym miał bez ustanku czuwać, był Karłowicz przy bliższym poznaniu naturą głęboko uczuciową, ale lubiącą samotność – w upodobaniach wyłączną, a nie cierpiącą pospolitości, ani nawet liczniejszego towarzystwa”. (Henryk Opieński, Ze wspomnień, 1897).
Mieczysław Karłowicz - kompozytor i taternik był człowiekiem ujmującym szlachetnością charakteru i duchową dyscypliną, który odstawał od młodopolsko - modernistycznego rozchełstania tamtych czasów. Trzon twórczości kompozytora stanowi sześć poematów symfonicznych, napisanych w ciągu czterech zaledwie lat 1905-1909, a dopełniają ją: młodzieńcza uwertura do Białej gołąbki, Symfonia Odrodzenie, Serenada na orkiestrę smyczkową, Koncert skrzypcowy i kilkanaście pieśni. Zmarł młodo, zbyt szybko, bo w wieku zaledwie 33 lat. 
Twórczość Karłowicza obrazuje rozwój wybitnej osobowości, ewolucję wielkiego talentu i stawia go obok najznakomitszych symfoników z przełomu wieków: Mahlera, Straussa, Sibeliusa... Młodszy od tamtych, przynależy do znamiennej dla muzycznego romantyzmu formacji, zwanej ogólnie symfonizmem, w której uczestniczą niemal wszyscy, prócz Chopina, wielcy kompozytorzy XIX wieku, także twórcy opery i dramatu muzycznego, a której największymi mistrzami są: Berlioz, Wagner, Czajkowski, Mahler, Strauss. Takim też rasowym symfonikiem był Mieczysław Karłowicz. A to znaczy, że również dla niego orkiestra symfoniczna była najważniejszym instrumentem, któremu powierzał dźwiękową konkretyzację swoich muzycznych obrazów, traktując ją właśnie jak jeden zróżnicowany instrument, na którym można grać i wygrywać, co się tylko zapragnie: potęgować emocje, niuansować ekspresje, kształtować różne materie brzmienia, wyrażając, znacząc, symbolizując, przedstawiając, myśląc, czując, mówiąc orkiestrą.
Jak wyglądałyby jego dokonania twórcze, gdyby nie zginął tak młodo? Byłyby zapewne bogatsze, ale w dziedzinie muzyki symfonicznej pozostają i tak niezrównane.

Serenada na orkiestrę smyczkową op. 2

składa się z czterech części: eleganckiego Marsza, elegijnego Romansu, wielobarwnego Walca i krótkiego, żywego Finału. Kompozycja jest na poły suitą. Liczba części, jak i ich tytuły wskazują niedwuznacznie na pokrewieństwo dzieła Karłowicza ze znanymi wówczas w świecie muzycznym utworami Mozarta, Volkmanna, Czajkowskiego i Dvoráka. Serenada jest jednak całkowicie oryginalnym tworem, a w znacznych jej partiach daje się wyczuć ów specjalny wyraz Karłowiczowskiej liryki - inwencję czysto melodyczną, zdolność spontanicznego wysnuwania pięknych melodii, wibrujących ekspresją uczuciową kantylen i wyraziście formotwórczych melodycznych tematów.

Fryderyk Chopin (1810 – 1849)

Żył w epoce, która pozostawiła w jego świadomości niezatarte ślady. Urodził się w okresie napoleońskim, który był dla Polaków czasem nadziei. Dojrzewał w Warszawie przedpowstaniowej. Powstanie listopadowe przeżył na obczyźnie – w Wiedniu i w Niemczech. Następnie osiadł w Paryżu – ówczesnej stolicy kulturalnej Europy lecz „francuskie niebo mu płakało polskim deszczem". 
Los naznaczył Fryderyka Chopina piętnem geniuszu. Bez wątpienia to najwybitniejszy kompozytor i pianista doby romantyzmu w dziejach polskiej muzyki klasycznej. Jest znany na całym świecie, a jego przepełniona ekspresją muzyka stanowi inspirację dla kolejnych pokoleń artystów. 
II Koncert fortepianowy f-moll op. 21, to pierwszy z dwóch koncertów Chopina, choć wydany został jako drugi. Został skomponowany zgodnie z wymaganiami gatunku, według wzoru pochodzącego wprost od Mozarta. Jednak na pianistyczną fakturę utworu miała wpływ technika określana, jako styl brillant. Wirtuozerię tego stylu Fryderyk Chopin doprowadził w II koncercie fortepianowym f-moll do swego apogeum i jednocześnie przezwyciężył go. Widoczne jest to w powrocie do klasycznej, mozartowskiej prostoty oraz dającej się wyraźnie odczuć, typowo romantycznej, niepowtarzalnej poetyckości. Koncert będący dziełem młodzieńczego natchnienia jest liryczny, rozmarzony i uskrzydlony uczuciem pierwszej miłości Chopina do Konstancji Gładkowskiej. Prawykonanie utworu odbyło się 17 marca 1830 w Warszawie (partię solową wykonał wtedy sam kompozytor). 

II Koncert fortepianowy f-moll op. 21

ma budowę trzyczęściową, typową dla koncertu instrumentalnego:
    I Maestoso (w tonacji f-moll)
    II Larghetto (w tonacji pokrewnej f-moll - As-dur)
    III Allegro vivace (w tonacji f-moll)
Część pierwszą tego tryptyku, nacechowaną charakterem maestoso, przenika ekspresja oscylująca między klasyczną wzniosłością, a romantycznym entuzjazmem, toczy się według zasad sonatowego allegra.  
Część druga Koncertu, słynne Larghetto, staje się jego częścią centralną. Można by powiedzieć, że cały utwór zawdzięcza mu rację istnienia. Już wstępne takty orkiestry wprowadzają nas w inny czas i w inny wymiar – na wpół realny, niczym w sennych marzeniach. O wejściu fortepianu Jarosław Iwaszkiewicz powiedział, że „brzmi jak otwarcie bramy do jakiegoś przybytku miłości i spokoju...”
Trzecią częścią Koncertu f–moll, częścią zamykającą, jest, zgodnie z konwencjami gatunku, Rondo. Słychać w nim rzewną zadumę, nostalgię i rozmarzenie, ale szybko przełamuje je i porywa żywiołowa taneczna melodia o rodowodzie kujawiaka. Muzyka jest zadzierzysta, zawadiacka, tak jakby Chopin z całą wsią tańczył do upadłego.

Artur Haftman

W wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie w PSM I i II st. w Stargardzie, w klasie mgr Ewy Kubiak-Kubackiej. Od 2005 roku współpracował z pianistką mgr Jolantą Reszelską Obecnie jest studentem Royal College of Music w Londynie w klasie Profesora Dmitri Alexeeva. Równocześnie studiuje w paryskiej La Schola Cantorum w klasie Profesora Maurizio Morettiego.  
Otrzymał wiele nagród i stypendiów, w tym: Stypendia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Stypendium „Młoda Polska”, Stypendia Prezydenta Miasta Stargard Szczeciński, Stypendia Krajowego Funduszu na rzez dzieci. W 2013 roku otrzymał stypendium „Kenneth & Violet Scott Award".
Artur doskonalił swoje umiejętności  na kursach i warsztatach mistrzowskich pod kierunkiem światowej sławy pianistów (Mikhail Voskresensky, Andrzej Jasinski, Viera Nosina, Andzrej Tatarski, Phiilipe Giusiano, Kevin Kenner,  Alan Chow, Jaroslaw Drzewiecki, Monika Sikorska-Wojtacha, Olga Rusina, Alberto Nose. Jest zwycięzcą i laureatem międzynarodowych festiwali i konkursów pianistycznych: 
•    II miejsce w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym ‘Villa de Xabia’ w Xabii (2015), 
•    II miejsce w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym „Cesar Franck” w Brukseli (2014), 
•    Tytuł Laureata w 10. Jubileuszowym Międzynarodowym Konkursie Młodych Pianistów „Artur Rubinstein in memoriam” w Bydgoszczy (2014),  
•    Tytuł Laureata na Estradzie Młodych w ramach 47. Festiwalu Muzyki Polskiej w Słupsku (2013), 
•    Złoty Parnas (Grand Prix) na  Międzynarodowym Forum Pianistycznym „ Bieszczady bez granic” – w Sanoku (2013), 
•    II miejsce w  XII Konkursie Pianistycznym im. Haliny Czerny-Stefańskiej i Ludwika Stefańskiego w Płocku (2012), 
•    I miejsce w XII Międzynarodowym Festiwalu – Konkursie „Musica Classica” w Moskwie (2012), 
•    I miejsce w Konkursie Pianistów Uczestników Festiwalu Muzyki Fryderyka Chopina w Sulechowie (2012), 
•    I miejsce w Międzynarodowym Podkarpackim Konkursie Chopinowskim w Rzeszowie (2012), 
•    I nagroda w XVI Międzynarodowym Festiwalu Pianistycznym w Druskiennikach na Litwie (2011), 
•    I nagroda w XVIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Palma de Mallorca (2011), 
•    I nagroda w XIX Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina dla dzieci i młodzieży w Szafarni (2011), 
•    I miejsce w VII Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim w Narvi – Estonia  (2010), 
•    I miejsce w niemiecko – polskim Konkursie Pianistycznym „Hillera” w Gorlitz/Zgorzelec (2007),  
•    I miejsce w kategorii virtuosite II w Concours International De Piano Paris – ST. Maur Des Fosses oraz nagroda wydawnictwa Combre w Paryżu (2006) i wiele in.

W wieku ośmiu lat zagrał po raz pierwszy  z  koszalińską młodzieżową orkiestrą symfoniczną, z którą występował  jeszcze dwukrotnie. W 2010 roku, w wieku szesnastu lat,  wykonał pierwszą część koncertu f-moll F. Chopina z młodzieżową polsko-niemiecką orkiestrą z okazji 700.lecia nadania praw miejskich Szczecinkowi. W tym samym roku trzykrotnie wykonał koncert fortepianowy f-moll op.21 Fryderyka Chopina z młodzieżową orkiestrą symfoniczną pod dyrekcją Nikola Diadury dyrektora artystycznego Filharmonii Szczecińskiej. W lutym 2012 roku na koncercie w Sanoku Artur akompaniował Małgorzacie Walewskiej. Jego obecne projekty to m. in. komplet dzieł Fryderyka Chopina na fortepian i wiolonczelę. W listopadzie 2015 roku zadebiutował w londyńskiej Steinway Hall.
Występował  w Polsce, Wielkiej Brytanii, Francji, Ukrainie, Estonii, Litwie i Słowacji.

Joanna Kreft

Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła mając 6 lat w klasie Barbary Zbrzyskiej w PSM im. Z Noskowskiego w Gdyni. W latach 2002-2006 uczyła się u prof. Marii Langowskiej, a następnie  u prof. Krystyny Jureckiej w PSM II st. im .F Chopina w Gdańsku Wrzeszczu. W roku 2006 podjęła naukę w klasie prof. Marcina Baranowskiego w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej im. H. Wieniawskiego, a później w Akademii Muzycznej w Poznaniu. Obecnie jest asystentką w macierzystej uczelni. Grę na skrzypcach barokowych kształci u Aureliusza Golińskiego w The Royal Danish Academy of Music w Kopenhadze. Rozwija swe zainteresowania w oparciu o fidel- instrument średniowieczny.
W 2017 r. wygrała Competition for concert with Hamburger Camerata w Hamburgu. W 2011 r. otrzymała dwie nagrody specjalne na XIV Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. H. Wieniawskiego w Poznaniu. 
Jest laureatką  m.in. Międzynarodowego Konkursu Młodych Skrzypków im. K. Lipińskiego i H.Wieniawskiego w Lublinie, Międzynarodowego Konkursu im. K. Szymanowskiego w Łodzi, Ogólnopolskiego Konkursu im. St.Serwaczyńskiego w Lublinie, Premio Trio di Trieste International Chamber Music Competition, Academie de Musique de Lausanne, Grand  Prix Master  Class  & Music Festival w  Pile. Półfinalistka Międzynarodowych  Konkursów im.Yehudi Menuhina w Oslo i Josepha Joachima w Hannoverze.
W 2013 r. wzięła udział w Seiji Ozawa International Academy prowadzonych m.in. przez Pamelę Frank i Sadao Haradę. Występowała m.in. w Berliner Philharmonie, Victoria Hall, Beethoven-Haus, w Filharmoniach w Białymstoku,Gdańsku, Poznaniu, Kielcach, Katowicach, Kaliszu, Lublinie,Opolu, Zamku i Łazienkach Królewskich w Warszawie.
Współpracowała m.in. z Nabuko Imai, Kazuko Yamade, Piotrem Pławnerem, Krzysztofem Jabłońskim,Tomaszem Strahlem, Guido Balestracci, Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus pod batutą Agnieszki Duczmal, Aukso, Munchener Kammerorchester, State Youth Orchestra of Armenia,Orkiestrą Filharmoni Poznańskiej, Arte dei sunatori, Les Basses Réunies.
Uczestniczyła w kursach muzycznych prowadzonych m.in. przez: Riccardo Minasi, Wandę Wiłkomirską, Marcina Sikorskiego, Bartłomieja Nizioła, Nam Yun Kim, Xiaoming Wang, Pauline Nobes, Stephanie Paulet.
Wspónie z Bartłomiejem  Weznerem oraz Dominikiem Płocińskim współtworzy Herbert Piano Trio - interdyscyplinarny projekt wykonywany wraz z aktorem, łączący muzykę z recytacją wierszy Zbigniewa Herberta- którego debiut odbył się w Studiu Koncertowym Polskiego Radia w Katowicach. Joanna Kreft jest stypendystką "Jutting-Stiftung Stendal" i programu “Młoda Polska”.

Julia Iwanciw

Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła w wieku 7 lat u swojego ojca Władimira Iwanciwa. Od 2010 roku jest uczennicą prof. Marcina Baranowskiego, a obecnie studiuje w klasie Jego i mgr Joanny Kreft w Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu.

Jest laureatką szeregu nagród i wyróżnień na konkursach muzycznych ogólnopolskich i międzynarodowych. Była dwukrotną stypendystką Prezydenta Miasta Szczecin, a aktualnie  jest stypendystką Prezydenta Miasta Stargard. 

Ponadto brała udział w licznych kursach mistrzowskich i warsztatach muzycznych m.in. u prof. Wandy Wiłkomirskiej, prof. Jana Staniendy, prof. Bartłomieja Nizioła.

W 2016 roku dostała się jako jedyna reprezentantka Polski na międzynarodowe warsztaty Crans-Montana Classics Masterclasses w Szwajcarii i pobierała lekcje u Shlomo Mintza, Felixa Ayo, Hagai'a Shahama, Sungsic Yanga. 

2014 roku wystąpiła solo w międzynarodowym festiwalu muzycznym w Hiszpanii (Altea).
Wielokrotnie występowała jako solistka, m.in. w Filharmonii Szczecińskiej czy sali koncertowej w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach. Kilkakrotnie występowała solo z orkiestrą kameralną.